.jpg)
Τα πρώην στρατόπεδα των Γιαννιτσών:
Δημόσια γη για πράσινο και ζωή – όχι για τσιμέντο και κέρδη
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πέλλας στις 29 Ιανουαρίου
τέθηκε ένα ζήτημα καθοριστικό για το παρόν και το μέλλον των Γιαννιτσών: η
πρόταση τριάντα πολιτών για τη διεξαγωγή τοπικού δημοψηφίσματος με
στόχο την πλήρη απόδοση των πρώην στρατοπέδων «Καψάλη» και
«Φιλιππάκου» στην τοπική κοινωνία και τη μετατροπή τους σε χώρους
υψηλού πρασίνου.
Παρά τη σοβαρότητα του θέματος, η πλειοψηφία του Δημοτικού
Συμβουλίου, δηλαδή οι παρατάξεις των κ. Φουντουκίδη και Στάμκου σε πλήρη
ταύτιση, απέρριψαν την πρόταση, στερώντας από τους πολίτες το δικαίωμα
να αποφασίσουν για την πόλη τους.
Τα δύο πρώην στρατόπεδα, συνολικής έκτασης περίπου 302
στρεμμάτων, αποτελούν τη τελευταία μεγάλη ενιαία δημόσια γη στον αστικό
ιστό των Γιαννιτσών. Σε μια πόλη με δραματικά χαμηλό ποσοστό αστικού
πρασίνου ανά κάτοικο –χαμηλότερο ακόμη και από μεγάλες πόλεις και πολύ
κάτω από τα ελάχιστα όρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας– η ανάγκη για
ελεύθερους, πράσινους χώρους δεν είναι αισθητική επιλογή, αλλά ζήτημα
δημόσιας υγείας, περιβαλλοντικής προστασίας και ποιότητας ζωής.
Ωστόσο, το Μνημόνιο Συνεργασίας που υπογράφηκε το 2021 μεταξύ
του Ταμείου Εθνικής Άμυνας και του Δήμου Πέλλας προβλέπει την
παραχώρηση μόνο μέρους των εκτάσεων στον Δήμο, στην πράξη μικρότερου
του 50%, ενώ ταυτόχρονα μεταφέρει στον Δήμο το κόστος κατασκευής
βασικών έργων υποδομής για ολόκληρη την περιοχή – ακόμη και για τα
τμήματα που παραμένουν στην ιδιοκτησία του Tαμείου. Πρόκειται για μια
βαθιά άνιση και επιζήμια συμφωνία για την τοπική κοινωνία.
Ο προτεινόμενος πολεοδομικός σχεδιασμός δεν απαντά στις
πραγματικές ανάγκες των πολιτών. Αντί για ενιαίους πνεύμονες πρασίνου,
προβλέπει αποσπασματικούς και ανεπαρκείς χώρους χαμηλού πρασίνου,
αποκομμένους μεταξύ τους, ανίκανους να επιτελέσουν ουσιαστικό
περιβαλλοντικό ρόλο. Παράλληλα, ανοίγει τον δρόμο για νέα δόμηση, σκληρές
επιφάνειες και τελικά για την οικοπεδοποίηση της δημόσιας γης και την
εκμετάλλευσή της από ιδιωτικά συμφέροντα.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η κλιματική κρίση δεν αποτελεί πλέον
μελλοντική απειλή, αλλά καθημερινή πραγματικότητα: πλημμύρες, πυρκαγιές,
ακραία καιρικά φαινόμενα και υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος. Σε
αυτές τις συνθήκες, η επιλογή του τσιμέντου αντί του πρασίνου είναι πολιτικά
ανεύθυνη και κοινωνικά επικίνδυνη.
Το ζήτημα των πρώην στρατοπέδων δεν είναι τεχνικό ούτε
διαχειριστικό. Είναι βαθιά πολιτικό και δημοκρατικό. Αφορά το ποιος
αποφασίζει για τη χρήση της δημόσιας γης και προς όφελος ποιων. Το τοπικό
δημοψήφισμα προβλέπεται από τον νόμο, είναι απολύτως θεσμικό, αποτελεί
εργαλείο για ουσιαστική ενημέρωση, δημόσιο διάλογο και συμμετοχή των
πολιτών στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν και παρέχει στη Δημοτική
Αρχή επιχειρήματα και όπλα για περαιτέρω διαπραγμάτευση με το Ταμείο
Ακινήτων Εθνικής Άμυνας. Η απόρριψή του δείχνει φόβο απέναντι στη λαϊκή
συμμετοχή και άρνηση ουσιαστικής δημοκρατίας.
Τα πρώην στρατόπεδα ανήκουν στην κοινωνία των Γιαννιτσών. Δεν θα
αφήσουμε να γίνουν πεδίο κερδοσκοπίας υπηρετώντας τα σχέδια της
πολεμικής οικονομίας, ούτε να χαθούν πίσω από κλειστές πόρτες και
τετελεσμένες αποφάσεις. Ο αγώνας για την πλήρη απόδοσή τους είναι
αγώνας για το δικαίωμα στην πόλη, στο πράσινο και στη ζωή.
Η «Πρωτοβουλία για την πλήρη απόδοση των στρατοπέδων των
Γιαννιτσών» θα συνεχίσει τον αγώνα με όλα τα νόμιμα μέσα. Καλεί τους
πολίτες και τους φορείς του τόπου να συστρατευθούν στον αγώνα αυτό.
Με συλλογική δράση, πίεση και ενεργή συμμετοχή των πολιτών,
μπορούμε να επιβάλουμε το αυτονόητο: τα πρώην στρατόπεδα να γίνουν
πνεύμονες ζωής και όχι μνημεία τσιμέντου.
Μπορούμε να τους αναγκάσουμε να μας ακούσουν.
Γιατί οι πόλεις αλλάζουν όταν οι πολίτες δεν σωπαίνουν.
.jpg)
